uçuruma düşen nehir
sende bu yükseklik korkusu,
boşluğunun kıyısından geçmişe baktığın gün mü başladı
oturduğun yerden seyrettiğin kuşlar bile ürpertiyor içini.
için ki uğultulu bir orman.ruhunu çizen,kanatan dallar ve rüzgar…
-ah! kalbin sürgün günlerinden kalma hüzün
diyorsun
yüzünde güzden gölgelerle karşılarken akşamı
kucağında yalnızlığına sürtünen kedin.
tanımlamak gerekirse bir imgeyle seni
uçuruma düşen nehir…
oysa sehir aşağıdan seni çağırıyor.
Oya Uysal
